تبلیغات
دوچرخه و دوچرخه سواری (هیات دوچرخه سواری شهرستان مرودشت)
 

 

 

دوچرخه و دوچرخه سواری (هیات دوچرخه سواری شهرستان مرودشت)


 

توردوفرانس در تیررس اوانز
 برنده غیرمنتظره مدال طلای ركاب‌زنی روی جاده (استقامت)‌ در مسابقه‌های اخیر دوچرخه‌سواری قهرمانی جهان 2009 در خاك سوئیس كه همانا كادل اوانز استرالیایی باشد ، می‌گوید آن پیروزی بزرگ و جالب لزوما برنامه‌های اصلی و هدف عمده‌اش را كه فتح دور فرانسه پس از 2 بار متوالی كسب عنوان نایب ‌قهرمانی آن در سال‌های 2007 و 2008 است ، تغییر نداده و او همچنان به این موضوع می‌اندیشد و این مساله را به طور بسیار جدی در دستور كارش دارد.


پیكارهای امسال جهانی دوچرخه‌سواری روی جاده در شهر مندریسیوی سوئیس برگزار شد و جالب‌ترین و سنگین‌ترین ماده آن رشته استقامت بزرگسالان مردان بود كه همواره نگاه‌های بیشتری را به سوی خود می‌كشد و توجهی فزون‌تر از دیگر مواد را جلب می‌كند.

این بار قرعه به نام اوانز خورد تا برای اولین‌بار در تاریخ مدال طلای این رشته به استرالیا اختصاص یابد. از قضا مندریسیو با شهری كه اوانز معمولا در آن ساكن است ، فاصله زیادی ندارد ، اما آنچه او را صاحب طلای جهانی كرد ، نه مساله فوق و آشنایی وی با محیط، بلكه وجود انگیزه قوی در مردی بود كه می‌خواست ثابت كند سزاوار بالاترین عناوین در این ورزش است و تاكنون قدر كارش را ندانسته‌اند.

چیزی دیگر

شكی نیست كه نیل به مقام نخست این رشته در مسابقه‌های جهانی، از آرزوهای اوانز بوده و در كشور او كه معمولا ورزش‌های دیگری مثل كریكت، راگبی، فوتبال استرالیایی و همچنین شنا و تنیس حكم می‌رانند و دوچرخه‌سواری پیوسته مورد كم‌اعتنایی رسانه‌ها و مردم قرار گرفته، كار مهم اوانز سبب شد او و ورزش‌اش چند روز صدر اخبار را به خود اختصاص بدهند. با این حال ته حرف‌های اوانز مقصد و هدف نهایی وی، همچنان قهرمان شدن در توردوفرانس است و این را حتی مصاحبه‌های او پس از مندریسیو نیز نشان می‌دهد. اوانز با گله از رسانه‌های كشورش می‌گوید: «فعالیت‌های دوچرخه‌سواری معمولا توجهی را در استرالیا برنمی‌انگیزد و تا زمانی كاری همانند من انجام ندهید، مطبوعات ترجیح می‌دهند راجع به رویدادهای حتی درجه چندم راگبی بنویسند. در نتیجه نخستین و مهم‌ترین خوشحالی من این است كه این انحصار خبری و رویكرد و گرایش نامنصفانه را ولو برای فقط چند روز شكستم. چند روز پس از پیروزی من در مندریسیو بحث‌هایی وسیع درباره این مسابقات و دستاورد من مطرح شد و این یك قدم بلند برای رسیدن دوچرخه‌سواری به جایگاهی رفیع‌تر در قاره اقیانوسیه بود و از این بابت خوشحالم. با این حال من به این رضایت نمی‌دهم و آنچه می‌خواهم چیز دیگری است و در این راه فعال و كوشا نیز خواهم بود.»

تا سال آینده

یك رسم مهم و جالب رایج در مسابقه‌‌های دوچرخه‌سواری قهرمانی جهان این است كه به فرد برنده رشته استقامت جاده پیراهنی به رنگ رنگین‌كمان اهدا می‌كنند و آن را از دیرباز Rainbow Jevsey نامیده‌اند. به این ترتیب جدیدترین صاحب رنگین‌كمان می‌تواند این شیء گرانبها را تا زمان برگزاری دوره بعدی مسابقه‌های دوچرخه‌سواری قهرمانی جهان نزد خود حفظ كند و سپس در آن رقابت‌ها برای تصاحب و شكار مجدد آن بكوشد و چه چیزی جالب‌تر از این كه محل برگزاری دوره 2010 این پیكارها شهر گیلانگ در كشور زادگاه اوانز خواهد بود و او باید اواخر تابستان سال بعد در محیطی آشنا از نو به سوی رنگین‌كمان خیز بردارد و تا آن زمان به عنوان قهرمان جهان در این رشته كنار نام برندگان دوران معاصر این عنوان مانند بالان ایتالیایی و سانچز اسپانیایی و همچنین قهرمانان افسانه‌ای گذشته مانند فاستوكوپی، ادی مركس و برنارهینو خودنمایی خواهد كرد و یكی از آنها به حساب می‌آید.

همیشه دوم

اوانز به خاطر از دست دادن چند باره عناوین نخست در مسابقه‌های كلاسیك دوچرخه‌سواری و اكتفا به رتبه دوم آنها و حتی لغزش در كیلومترهای آخر مسابقه‌های معتبر یكروزه مرد همیشه دوم نامگذاری شده بود، اما پیروزی او در مندریسیو لابد آن لقب را زیر سایه برده و تا حدی محو كرده است. حتی در زمان حضور در تورهایی مانند دوفین لیبره یا باستونی لی‌یژ باستونی و همچنین پاریس نیس،‌ اوانز معمولا در مترهای آخر كم آورده و به این متهم شده بود كه شهامت حمله و ریسك در این مقاطع مهم از مسابقه‌ها را ندارد ولی دلیل و سبب هر چه بوده باشد، اوانز به طرز تكراری و غریبی در مراحل نهایی تورهای دوچرخه‌سواری كم می‌‌آورد و به نظر می‌رسید جوهره یك قهرمان بزرگ را ندارد و این در تضاد با قرار داشتن نام وی در بین 15 ركاب‌زن اول دنیا ظرف 5‌سال اخیر بود. اگر اینها را باور داشته باشیم، باید متذكر شویم كار او در جریان پیكار اخیر مندریسیو كه به مسافت خیره‌كننده و كمرشكن 2/262 كیلومتر برگزار شد فوق‌العاده بود و تصویری تازه از وی به وجود آورد.

نمایش وی در كیلومتر آخر مسیر به شكلی بود كه رقبایش را میخكوب كرد و اسباب حیرت شدید‌شان شد. او به لحاظ استراتژیك و طراحی بر اساس داشته‌های خودش و كاستی‌های دیگران نیز عالی عمل كرد و بخوبی توانست از عنصر طراحی دقیق برای هریك از كیلومترهای تشكیل‌دهنده مسیر و بخصوص دو در 3 كیلومتر پایانی سود جوید و كارش نه غریزی و احساسی بلكه حساب‌شده و دقیق بود.

فداكاری و گذشت

با این همه حرف‌های اوانز در نهایت به دور فرانسه گره می‌خورد و آرزوهای او را در این ارتباط افشا می‌كند. وی در 33‌سالگی و در حالی كه حضور امسالش در این پیكارها برخلاف 2‌دوره گذشته بسیار ضعیف و به زعم خود وی اسباب سرشكستگی بود، می‌گوید: «چه در مندریسیو اول می‌شدم و چه خیر، هدف من همچنان فتح مهم‌ترین دوچرخه‌سواری جهان است و تغییری در این زمینه به وجود نیامده است. به همین سبب برنامه‌های تمرینی من نیز لزوما عوض نشده و با همان اصولی كار و تمرین خواهم كرد كه پیش‌تر می‌كردم تا بتوانم سال بعد عنوان نخست را در فرانسه هم تصاحب كنم. این اولین بار است كه من در مسابقه‌ای یكروزه غیرمرتبط با تایم‌تریل صاحب رتبه نخست می‌شوم، بنابراین باید به اصول كاری گذشته خود پایبند بمانم و بدانم كه فقط یك برد حتی در رده‌ای غیرتخصصی مرا به تنهایی به اوج نخواهد رساند. شاید هم بهتر باشد بگویم از این پس نیز همانند گذشته فتح مسابقه‌های یكروزه و حتی میدان‌هایی مثل مندریسیو شغل دوم من محسوب می‌شود و بختم را در برخی تورنمنت‌های دیگر یكروزه هم خواهم آزمود، اما شغل و حرفه نخست من همچنان فتح یكی از 3 تور كلاسیك و بخصوص توردوفرانس خواهد بود.»

مهم‌ترین در میان مهم‌ها

وقتی خبرنگاران در استرالیا به اوانز گفتند در مندریسیو اول شده چون بالاخره در مترهای آخر مسیر، بدون ترس و با تمام وجود هجوم برده و رقبا را غافلگیر كرده و نترسیده است او از این فرضیه خوشش نیامد و گفت: «مشكل شما و برآوردتان این است كه مرا به عنوان مردی كه به طور تمام‌وقت در رقابت‌های یكروزه شركت می‌جوید، ارزیابی می‌كنید، حال آن كه برای من همیشه تورهای طولانی و بیست و چند مرحله‌ای یا قدری كمتر از آن اهداف و قلمروی تخصصی بوده و تلاش و تمرین من بر آن تمركز داشته است. اظهارنظرها در مورد من غیرتخصصی و روی ناآگاهی است. دوستان فراموش كرده‌اند كه من در فلش والونه و تور لومباردی نیز در كیلومترهای آخر مسیر فرار كردم، اما در آن دفعات رقبا قادر به خنثی‌سازی استراتژی من شدند. این بار در مندریسیو چنین نشد و همه چیز جور از آب درآمد و من به بالاترین افتخار رسیدم. حالا توردوفرانس كه مهم‌ترین در میان مهم‌هاست از نو در تیررس من قرار خواهد گرفت و به طور جدی برای دوره 2010 این مسابقه‌ها (اواخر تیر و اوایل مرداد 89) تمرین خواهم كرد. 16 سال تلاش و تمرین كردم تا قهرمان جهان شوم و به این هدف رسیدم و حالا هدف مهم‌تر من مانده و فرانسه در افق دید من روشن‌تر و محكم‌تر از هر زمانی جای گرفته است و تا به آن نرسم آرام نخواهم گرفت.»

منبع: Sydney Herald / اكتبر 2009



  نویسنده : ? تاریخ : دوشنبه 20 مهر 1388 ? نظرات


 
CopyRight 2009 , bicycling.Mihanblog.Com , All Rights Reserved
Powered By Mihanblog | Template By : behzadjoon.Com